18,95

“Een aanrader voor iedereen die het avontuur wil aangaan dat Madagaskar heet!” – Oog voor Afrika

Cadeau!

Bij aanschaf van een Dwars-door-boek in december
krijg je Lichtdans – een klein verhaal over IJsland cadeau!

Het zingen van de indri – dwars door Madagaskar

Van de oeroude regenwouden in het noordoosten naar het droge doornig struikgewas in het zuidwesten. Beer Visser reist drie maanden dwars door Madagaskar en staat oog in oog met de vele uitzonderlijke dieren die in het land leven. Ze gaat op zoek naar zijdesifaka’s, bladstaartgekko’s en gouden bamboelemuren, hoort indri’s zingen en bezoekt talloze nationale parken in het land. Ze vaart met een boomkano over de Tsiribihina rivier, neemt de enige trein die nog rijdt in Madagaskar, en komt er al reizende achter dat er genoeg andere opties zijn om het land te doorkruisen dan met de notoire jungletaxi’s. De armoede van de Malagassiërs en de ontbossing van het land ontluisteren haar; mooie steden, vriendelijke mensen en de dieren die ondanks de bedreiging nog steeds door de bossen struinen, verrassen haar.

Ondertussen tekent zij in een blog haar ervaringen op. Deze verhalen zijn in dit boek verzameld en aangevuld met wetenswaardigheden over het land, aan- en afraders over waar te verblijven en tips over wat te doen. Op aanvullende webpagina’s zijn per hoofdstuk achtergrondinfo en handige linkjes opgenomen voor de reiziger.

Voor elk exemplaar dat wordt verkocht in onze webwinkel schenken wij € 12,50 aan de Zazamalala Foundation. Hiermee plant deze stichting drie kritisch met uitsterven bedreigde Grandidier baobabs in het Zazamalala bos in West-Madagaskar. 

Lees hier vast een verhaal uit Het zingen van de indri – dwars door Madagaskar

Op zoek naar de zijdesifaka

Ik ben aangekomen in de meest afgelegen ecolodge van Madagaskar: Simpona Ecolodge in het woud van Antsahabe in natuurpark Makira, ten noorden van Maroantsetra. Een motorbootje voer Petra, de programmamanager van de WCS, en mij over de Antainambalanarivier in vijf uur naar dit woud. Een tocht waar je normaal gesproken zo’n drie uur over doet, maar de stroming is nog krachtig door al het regenwater dat is gevallen na de cycloon.

Lees meer

Een voettocht van twee uur bracht ons vervolgens naar deze lodge. Dat wil zeggen: twee uur voor Petra en mij. Want de Malagassiërs die ons vergezellen – een gids, een kokkin, een lokale medewerker van de WCS en een aantal vrouwen uit het nabijgelegen dorp – zijn binnen een halfuur al boven. Zonder schoenen en inclusief onze proviand en bagage die ze dragen op hun hoofd alsof het niets is, leggen ze het traject bijna rennend af. Voor ons is het minder gemakkelijk: het pad is steil, soms meer dan 65%, glibberig, en de treden – als die er zijn – zijn hoog terwijl ze vaak te klein zijn om je hele voet op te zetten. Als we uiteindelijk aankomen, hebben de vrouwen onze bungalows gebruiksklaar gemaakt en is de kokkin druk bezig ons eten te bereiden.

Het is prachtig hier: in het noordoosten van het land bevinden zich de laatste primaire regenwouden van Madagaskar. In deze wouden struinde de Malagassische megafauna nog maar tweeduizend jaar geleden rond totdat de mens het land bereikte en deze enorme dieren waarschijnlijk uitroeide. Het is de natste plek van het land. Tussen de regenbuien door, die hier vallen alsof er een gigantische emmer wordt leeggegooid, schijnt een hele warme zon. In dit gebied leeft een zeldzaam dier: de zijdesifaka, een lemurensoort. Er zijn er maar zo’n 250 van. Daar moet gelijk bij gezegd worden dat er nooit veel van zijn geweest. Ze komen alleen maar voor in dit specifieke gebied. In Madagaskar is ongeveer 80% van alle dier- en plantensoorten endemisch. En veel is niet alleen endemisch aan het land, maar ook aan een afgebakend gebied in het land. Het woud van Makira, een stipje op de wereldkaart, bevat 1% van alle biodiversiteit van de wereld.

De lodge is gebouwd op een voormalige illegale rijstplantage. Toen werd ontdekt dat er twee groepen sifaka’s in de buurt van de plantage leefden, werd de plantage opgedoekt en een onderzoekscentrum ingericht. Daar zijn nu twee toeristenbungalows aan toegevoegd. Het mooie van dit ecotoeristische project is dat het door de lokale gemeenschap is opgezet. De hele gemeenschap bepaalt wat er gebeurt met de jaarlijkse winst. Het afgelopen jaar hebben ze er cement mee aangeschaft voor de vloer van het lokale hospitaaltje. De WCS ondersteunt de gemeenschap met de professionalisering van het project. Ik ga hier de komende weken mee helpen. Maar eerst wil ik natuurlijk de zijdesifaka zien. 

We doorkruisen rivieren tot ver boven onze knieën, lopen over glibberige paden, hijsen ons aan lianen naar boven en glijden op ons achterste naar beneden.

Twee gidsen nemen ons mee het woud in. We doorkruisen rivieren tot ver boven onze knieën, lopen over glibberige paden, hijsen ons aan lianen naar boven en glijden op ons achterste naar beneden. Mijn angst voor spinnen geef ik geen kans, want die vergroot de mogelijkheid op een serieuze valpartij. Maar geen glimp van de zijdesifaka. Wel zien we een hoop andere dieren waaronder een brookesia, de kleinste kameleon ter wereld. Hij past op mijn pink, wat hij niet leuk vindt. (Sommige passen op een vingernagel!) Ik zet hem weer terug op de bladeren en als hij van een bruin naar een geel blad wandelt, verandert hij voor mijn ogen van kleur.

We nemen een andere route. Nu gaan we niet meer omhoog of omlaag maar horizontaal langs een steile helling. Dat wil zeggen: ik plant mijn door de gids vervaardigde wandelstok tussen mijzelf en een potentiële val aan de linkerkant, klamp me vast aan een boom aan de rechterkant, en schuifel daartussen over de spekgladde ondergrond. De gidsen huppelen ondertussen op blote voeten langs de afgrond naar boven turend op zoek naar een sifaka. Het begint te regenen, eerst zachtjes, vervolgens krijgen we een stortbui over ons heen. Ik ben er nu wel klaar mee. De gidsen leiden ons terug naar de lodge. Als we het dak van onze bungalows al zien, springt er toch ineens een sifaka door het bladerdek. En nog één. Twee sneeuwwitte halfapen met zijdeachtige vachten en zwarte gezichtjes kijken op ons neer. Ze maken alarmerende blafgeluidjes en zijn duidelijk niet blij met ons. Maar ik wel met hen! Want ik sta middenin een ongerept oeroud woud te kijken naar één van de zeldzaamste dieren op aarde die hier in alle vrijheid hun leven leiden zoals alle wilde dieren zouden moeten kunnen.

Onder de douche trek ik nog drie bloedzuigers van mijn kuiten en buik. Volgezogen verdwijnen ze in het doucheputje.

Achtergrondverhalen Het zingen van de indri

Meer weten over Madagaskar?

Over Beer Visser

Beer Visser is medeoprichter van Passionate Nomads. In het dagelijkse leven is zij tekstschrijver en communicatieadviseur. Tussen haar werkzaamheden door gaat zij zo veel mogelijk op reis; soms om alleen rond te kijken, soms om haar expertise in andere delen van de wereld in te zetten. Zij schreef ook het derde en vierde deel van de Dwars-door-reeks van Passionate Nomads: Dondervogel – dwars over Vancouver Island en De blauwe bol – dwars door Den Haag.

het zingen van de indri – Dwars door madagaskar

Beer Visser
Eerste druk februari 2019

Correctie Mariska Kastelic, Daniëlle Richelle
Beeldmateriaal Beer Visser
Vormgeving Passionate Nomads

104 pagina’s, inclusief kaart en kleurenfoto’s
ISBN 978 90 829980 09
€ 18,95