De illegale huizen van Andalusië

 

De witte huizen van de Axarquia-regio staan niet alleen in de pueblos blancos. De huisjes, villa’s en cortijos liggen overal; ze lijken als het ware uitgestrooid over het landschap. Op de zonnige hellingen met uitzicht op het Rif-gebergte van Marokko, op de toppen van de hoogste heuvels, op de beschaduwde hellingen die gericht zijn op de berg Maroma, en zelfs in de rivierbeddingen en de ravijnen, die ze hier barranco’s noemen.

 

Achter ons vakantiehuis in de hoogste wijk van Cómpeta, Cruz del Monte, ligt een grote tuin. Die tuin is omheind met een hek. Meteen achter het hek staat een bordje met de tekst Parque Natural. Daar begint het Parque Natural de Sierras de Tejeda, Almijara y Alhama. Maar als ik het natuurgebied in loop, kom ik toch nog her en der een huisje tegen. Niet helemaal legaal waarschijnlijk.

 

Dan lees ik op 3 januari van dit jaar in de Duitstalige Sur dat de Andalusische regering een klein jaar geleden maatregelen heeft genomen om de illegale huizenbouw in te dammen. Volgens telling van de overheid zijn er hier in Axarquia zo’n 11.000 huizen illegaal. Alleen al in de gemeente Alcaucín gaat het om maar liefst 1800 huizen. Het zijn huizen in suelo non urbanizable: in ruraal gebied, in een rivierbedding, in beschermd natuurgebied of in gebied bestemd voor publieke werken. In heel Andalusië zou het gaan om zo’n 300.000 woningen.
Met Decreto 2/2012 de la Junta de Andalucia wil de overheid aan deze situatie een einde maken. Eigenaren worden opgeroepen zich te melden zodat de legalisering geregeld kan worden of wellicht toch moet worden overgegaan op sloop. Maar een jaar na de uitvaardiging van het decreet, schrijft de Sun, hebben nog weinig huizenbezitters aan de bel getrokken: “Dekret zur Legalisierung überzeugt niemanden”. Een van de grootste problemen is dat de woningen weliswaar zijn gebouwd op niet-bebouwbare grond, maar dat dit is gebeurd met toestemming van de lokale overheid, de gemeente.

 

‘s Avonds stuit ik op een ander bericht: de burgemeester van Cómpeta, Leovigildo Lopez Cerez, is afgelopen zomer veroordeeld voor het afgeven van bouwvergunningen op terrein dat niet was bestemd voor bouw. De burgemeester werd in 2009 ook veroordeeld voor dit vergrijp, maar klaarblijkelijk zijn er in de tussenliggende jaren meer gevallen aan het licht gekomen. Lopez Cerez was hier in het dorp meer dan 15 jaar burgemeester, van 1991 tot 2007. Daarvoor was hij 12 jaar lang de hoogste bestuurder in het verderop gelegen dorp Canillas de Albaide. Met hem werden enkele wethouders en een lokale architect voor de rechter gehaald.
Rondkijkend over de hellingen vraag ik me af voor hoeveel van deze huizen dit verhaal op gaat. Welk witgepleisterde woningen zijn de vrucht van de praktijken van Lopez Cerez? En hoe zit het met ons eigen gehuurde ‘Bueno Vista’?

 

Meer Spanje
Reisverhaal: En toen was er Benablón…
Reisverhaal: Frigiliana’s verleden bewaard
Reisverhaal: De wijnen van de Axarquia
Reisverhaal: De Ruta Gaviarra van Competa
Reisverhaal: El Acebuchal, het dorp met de geesten
Reisverhaal: De jamon van Trevelez
Reisverhaal: Yegen, eiland in een woestijn
Boekrecensie: John Hooper – The New Spaniards

 

Reis verder…