Langs de kliffen van de Algarve

 

Vandaag heb ik een wandeling gemaakt van Praia Porto de Mós via de vuurtoren van Ponta da Piedade naar het stadje Lagos. Ik ben in het oostelijk deel van de Algarve. Dit deel wordt de ‘Rots-Algarve’ genoemd, in tegenstelling tot de ‘Zand-Algarve’ in het westelijk deel.

 

De kust wordt hier gekenmerkt door steile kliffen met kleine zandstrandjes, terwijl de lange zandstranden zich vooral in het westelijk deel van de Algarve bevinden.
Op het strand Porto de Mós loop ik een bonte – en gelukkig kleine – verzameling mensen tegen het lijf. Zeven Portugese pubers in zwarte wetsuits met surfplanken. Een echtpaar dat enigszins verstopt tussen de rotsen een poging doet het naakte witte vlees bruin te laten worden. Een eenzame dame in lange rokken gehuld die schelpen zoekt. Een oude Portugese man die zijn vishengel in het strand heeft gestoken en verderop op een steen wacht op een goede vangst.
Van de drie strandtenten is er in de winter één strandtent geopend: Antonio. De weinige gasten zitten buiten in de zon. Het pad loopt vanaf dit strand omhoog, langs een handjevol hotels en een paar privé-bezittingen. Al snel sta ik hoog op de klif, tientallen meters boven het zandstrand. In de verte is de vuurtoren bij Ponta da Piedade al te zien.

 

Ver beneden zie ik een Portugese visser in het water staan.

 

Mijn wandelwegwijzer raadt aan achter de bebouwing de wandeling landinwaarts voort te zetten; het klifpad zou gevaarlijk zijn. Ik probeer het toch. Het pad daalt en stijgt langs de kliffen. Op één punt twijfel ik. Het pad lijkt in het niets te eindigen. Ver beneden zie ik een Portugese visser in het water staan. Als hij daar kan komen, dan ik toch zeker ook? Het blijkt mee te vallen, er is een soort trap uitgehouwen in de rots, en binnen een paar minuten sta ik naast de visser.
Vanaf die plek stijgt het pad weer snel, en na een prachtig stukje door velden met boterbloemen kom ik aan bij de vuurtoren van Ponta da Piedade. Deze is tegenwoordig in gebruik bij de marinepolitie. Je mag er niet in of op en er staat een hek omheen. Jammer. Wel staat er achter de toren een bord ‘passeios as grutas’. En in het Engels ‘trip top the grottes’.
Via een lange trap naar beneden daal ik van de klif af naar het water. De grillige rotsformaties bieden perfecte broedplaatsen voor meeuwen, duiven, aalscholvers en reigers.
Onderweg passeer ik een boerderij waar kleine zwarte varkentjes rondlopen. Dat men in Spanje pata negra kan kopen, weet vrijwel iedereen. Maar ook de Portugezen hebben hun eigen variant van de gedroogde ham van deze donkergekleurde varkens. De meute kleine varkentjes achter me latend, loop ik weer verder.
Vanuit de vuurtoren kom ik al snel bij de rand van Lagos. Terug in de bewoonde wereld.

 

Meer Portugal
Reisverhaal: Het kasteel van Silves
Reisverhaal: Naar het einde van de wereld

 

Reis verder…