Naar het einde van de wereld

 

Op de laatste dag van het jaar rijd ik naar O Fim do Mundo, het einde van de wereld. Zo wordt de meest westelijk gelegen punt van Europa door de Portugezen genoemd. Nu, in deze tijd, maar ook ten tijde van de grote ontdekkingsreizen van Vasco da Gama en consorten. En in de eeuwen daarvoor, toen de mensen letterlijk dachten dat de wereld hier ophield en dat je van die wereld af zou vallen, als je met je boot van de kaap weg zou varen.

 

De Kaap Sint-Vincent, of Cabo de São Vicente, ligt in het uiterste westen van de Algarve. De kaap heeft haar naam te danken aan de heilige Vicentius. De in de 16e eeuw levende Vicentius werd vanwege zijn liefdadigheid na overlijden door de paus heilig verklaard. Volgens een Portugese legende zou een bootje met zijn stoffelijke resten, begeleid door twee raven, hier bij de kaap aan land zijn gekomen.
Op weg naar deze bijzondere plek, vanuit het stadje Lagos, wordt het landschap steeds kaler en neemt de bebouwing af. Sagres is het laatste dorp. De laatste 6 kilometer naar de kaap rijd ik door een soort maanlandschap. Aan de weinige bomen die hier staan, is te zien uit welke richting de wind meestal waait. Op de kaap zelf stormt het zo hard dat het lastig is mijn fototoestel stil te houden. De kliffen rijzen hier meer dan 60 meter op uit de zee. De vuurtoren uit het jaar 1846 is nog steeds in gebruik, maar – helaas voor mij -, ook hier weer heeft de marine een groot hek geplaatst en is de beklimming van de vuurtoren niet mogelijk.
Ik begrijp nu dat de schrijver en Nobelprijswinnaar José Saramago hier zijn boek Journey to Portugal. In Pursuit of Portugal’s History and Culture laat eindigen. Deze plek voelt daadwerkelijk als het einde van de wereld, het einde van Portugal. Na een lange reis door heel Portugal laat Saramago zijn hoofdpersoon, the traveller, hier, vanuit deze kaap, huiswaarts keren: “… the traveller wants to go home. He can’t go any further.”

 

Ikzelf was van plan om in de Pousada Fortaleza de Beliche oudejaarsnacht door te brengen. Dit is een pousada, een kilometer van de kaap verwijderd, die is gevestigd in een oud fort, hoog boven de zee gelegen. Helaas ligt de pousada er verlaten bij. De bordjes prijken nog wel op de deur, maar aan de verwilderde tuin en half ingestorte muren te zien, is het hotel al jaren niet meer in gebruik. Ook ik besluit dan maar de kaap te verlaten, een fles Portugese Vinho Espumante voor vanavond te kopen en terug te keren naar de bewoonde wereld.

 

Meer Portugal
Reisverhaal: Langs de kliffen van de Algarve
Reisverhaal: Het kasteel van Silves

 

Reis verder…