Colin Thubron – The Hills of Adonis. A Journey in Lebanon

 

Libanon, een klein land aan de oostkant van de Middellandse Zee, associëren we niet direct met reizen en vakanties, met wandeltochten maken door de bergen en het bezoeken van archeologische vondsten. Bij Libanon denken we vooral aan oorlog, bommen, vluchtelingen en de brandhaard die het Midden-Oosten al zo lang is.

 

Niet zo vreemd. De recente geschiedenis van Libanon is er inderdaad een van veel conflict en talloze oorlogen. Vanaf 1513 was het onderdeel van het Ottomaanse rijk. Na het uiteenvallen van dit rijk, begin 20e eeuw, werd het onder bestuur gesteld van Frankrijk en het land zou uiteindelijk pas vanaf 1943 een onafhankelijke staat worden. De bevolking vertoonde weinig homogeniteit; er leefden onder meer soennieten, sjiieten, christenen en druzen. Door de vestiging van de staat Israël en de onrust in de hele regio, kwamen tussen 1948 en 1976 duizenden Palestijnse vluchtelingen naar Libanon. Deze gemengde bevolking en de bemoeienis van buurlanden (in het noorden Syrië en in het zuiden Israël) leidde van tijd tot tijd tot onrust en strijd en uiteindelijk tot een burgeroorlog tussen christenen en Palestijnen die meer dan 20 jaar duurde.

 

De schrijver Colin Thubron maakte in het voorjaar van 1967 een voettocht van 4 maanden door Libanon. De schrijver is op dat moment 27 jaar. En Libanon is relatief rustig. De moedige Brit meandert langs de kusten, struint door valleien en beklimt de heuvels en bergen. Hij loopt door boomgaarden van sinaasappelen, citroenen, olijven en druiven, de bomen vol in bloei in dit deel van het jaar. Onderweg passeert hij Grieks-orthodoxe dorpen, dorpen waar Metawilleh (moslims) wonen, en gaat hij op bezoek bij christelijke Maronieten. Hij logeert bij dorpelingen thuis, in schuren, kloosters, leegstaande gebouwen, en vaak ook in de buitenlucht.
Zijn honderden kilometers lange route is behalve landschappelijk interessant, tegelijkertijd een tocht door de geschiedenis van dit land. Hij passeert kastelen, forten en ruïnes, en onderzoekt iedere archeologische site die hij tegenkomt. Dit kleine land, zo vaak verovert door vreemde volkeren, is een mozaïek van culturele overblijfselen van onder meer Grieken, Romeinen, Phoeniciërs en Ottomanen.

 

Krijgt hij niets mee van de onrust onder de bevolking? Toch wel. Hij hoort verhalen over vetes en moorden tussen moslims en christenen. Moslims zien hem soms voor een Britse spion van Israël aan, christenen waarschuwen hem meer dan eens voor het geweld van moslims, en vice versa. Maar na een paar maanden gaat het mis. In een klein dorp krijgt hij te horen dat Egypte, Syrië en Libië net op die dag Israël zijn aangevallen. In werkelijkheid blijkt het omgekeerde het geval. Israël heeft de aanval geopend op Egypte. Het is 5 juni 1967. De schrijver reist snel door naar Tripolis, en vandaar met de bus naar de hoofdstad Beiroet. Daar wordt Britten geadviseerd zich voor te bereiden op een spoedig vertrek. Maar na een paar dagen verblijf in de hoofdstad is er weer vrede (deze gewelddadige episode zou later bekend worden als de Zesdaagse Oorlog) en keert Thubron opgelucht terug naar de heuvels, om zijn reis te kunnen voortzetten.

 

In het voorwoord van mijn uitgave, in 1986 geschreven, blikt Thubron zelf terug en schrijft hij: “This four-month walk through the mountains and coasts of Lebanon describes a world irrecoverably gone”. En: “…this journey belongs to a time of innocence – both Lebanon’s and mine”. Nadat ik de laatste pagina had omgeslagen, en dit voorwoord nog eens herlas, vroeg ik me af hoe het zou zijn om nu – anno 2017 – in Libanon te wandelen. Prompt viel twee dagen later – 21 januari – het NRC op mijn deurmat, met daarin tot mijn verbazing een artikel met de titel ‘Pijnboompittenparadijs’: “Waar oorlog wijkt, keren toeristen terug. Avontuurlijk bergwandelen kan weer in Libanon”.
De Nederlandse journalist en Midden-Oostenkenner Anthon Keuchenius schrijft in het artikel over de Libanon Mountain Trail, een langeafstandsroute van 470 kilometer. Sinds 2006 is het rustig in Libanon, zo wordt hem uitgelegd, en behalve het prachtige landschap en de restanten van de interessante geschiedenis van dit land, is het eten is ook goed. “het LMT is de enige route waar mensen aankomen in plaats van afvallen”, vertelt Tariq, een Libanees die is teruggekeerd uit de Verenigde Staten en nu een chalet-parkje runt. Want, zo vertelt een andere Libanese gastheer: “In Libanon eten we niet om te leven, maar leven we om te eten.”

 

Voor de geïnteresseerden: reisorganisatie Nunatak biedt wandelvakanties aan in Libanon.

 

Colin Thubron – The Hills of Adonis. A Journey in Lebanon.
1e druk 1968
ISBN 0-87113-378-4

 

Meer Colin Thubron
Boekrecensie: Journey into Cyprus…

 

Meer reisboeken…