Florence in beeld

 

“Italië is het land van de kunstgeschiedenis, Italiaans de voertaal van de kunsten – daarmee vertel ik niets nieuws. Florence is de hoofdstad van de renaissance, van de kunstgeschiedenis, van de kunstminnaar. Niet Napels maar Florence moet je gezien hebben om te kunnen sterven. In Florence is alles kunst, renaissance en kunstgeschiedenis.” Dat schrijft Geerten Meijsing in zijn boek Van Como tot Syracuse. Reis door Italië met de grootste schrijvers en dichters.

 

Florence (eigenlijk Firenze) is een van de bekendste steden van Italië. Julius Caesar was degene die hier als eerste een nederzetting liet bouwen, in feite niet meer dan een legerkamp. De ligging aan de rivier de Arno was gunstig, en het legerkamp dijde uit. In het jaar 1000 was het legerkamp een belangrijk handelscentrum geworden én de hoofdstad van Toscane.
De echte schoonheid van de stad ontstond vanaf 1434. Dat gebeurde onder het heersende bankiersgeslacht Medici. Deze familie had niet alleen geld en macht, maar had ook een grote belangstelling voor schilderkunst, beeldhouwkunst, literatuur en architectuur. Zij regeerden tot in de 18e eeuw en onder hun bewind werd Florence de belangrijkste renaissance-stad ter wereld. Door al dat fraais staat het centrum sinds de jaren ’80 op de Werelderfgoedlijst van Unesco en wordt de stad jaarlijks door miljoenen mensen bezocht.

 

Lang geleden – net 18 jaar oud – bezocht ik de stad al. Ik was onder de indruk van de prachtige gebouwen en de sfeer, maar ik was er maar één dag en ik was er met een schoolklas, geen ideale omstandigheden voor een echt goed bezoek. In latere jaren wilde ik de stad opnieuw zien, maar stond het beeld van een door toeristen overlopen stad mij zo tegen, dat ik er telkens toch niet heen ging. In 1988 vond ik het al druk, en in die tussenliggende jaren was het er niet bepaald rustiger op geworden.

 

Tot vorig voorjaar. Ik had een reis gepland naar een klein gehucht in de zuidelijke Toscane, dus een stop van twee nachten in Florence zou geen slecht idee zijn. Het was in mei – volgens velen een van de drukste maanden van het jaar – dus met enige reserve kwam ik op een namiddag aan in de stad.
Vanuit het hotel – direct aan de oever van de Arno – liep ik op de eerste avond in twintig minuten naar het historisch centrum. Het was verrassend rustig, er was ruimte om foto’s te maken bij de wereldberoemde Ponte Vecchio, en ik kon zonder vooraf te reserveren eten bij een restaurant in de wijk Oltrarno. Ook de volgende ochtend – al vroeg op pad – viel het mee met de drukte en was de rij voor museum Uffizi te overzien. ‘s Middags werd het wel erg druk, maar toen besloot ik weg te lopen van het oude centrum en ben ik in de omliggende wijken gaan kijken.

 

Een impressie van mijn 48 uur Florence:

De brug over de Arno heet simpelweg Ponte Vecchio (oude brug), gebouwd in 1345. De brug is een geheel van talloze bouwsels in de tinten geel, oker, beige, zandkleur, met groengeverfd houten luiken. De winkels waren ooit zaakjes van vaklieden als slagers, looiers en smeden. Zij gooiden hun afval in de rivier, en dat schijnt een van de redenen te zijn geweest dat de heersende Medici in de 16e eeuw hun met klem verzochten om te vertrekken. Hun plaats werd ingenomen door juweliers en edelsmeden. Die traditie is altijd voortgezet; ook tegenwoordig nog kun je sieraden en horloges in de winkeltjes op de brug kopen.

De ‘achterzijde’ van de Ponte Vecchio.

Palazzo Vecchio op het Piazza della Signoria is het gebouw waar tegenwoordig het gemeentebestuur zetelt. Het paleis werd gebouwd tussen 1298 en 1314. De bijbehorende toren ‘Torre d’Arnolfo’ is 94 meter hoog.

Mijn favoriete gebouw in Florence is de Duomo, de kathedraal Santa Maria del Fiore. De kolossale kerk is bekleed met roze, wit en groen Toscaans marmer. De koepel van de Duomo werd ontworpen door de architect Brunelleschi, en werd voltooid in 1436.

Na ongeveer een uur wachten in de rij (wat blijkbaar reuze meevalt…), bezocht ik het wereldberoemde museum Uffizi. Hier hangt onder meer ‘De geboorte van Venus’ van Boticelli. gemaakt rond 1485. De godin van de liefde Venus staat op een schelp. Zephyrus, de god van de westenwinden, blaast haar als het ware aan land.

Een ander wereldberoemd kunstwerk is Michelangelo’s David. Een kunstwerk van 5,20 meter hoog. Het stelt de bijbelse held David voor die de reus Goliath doodde. Dit is overigens een kopie, het origineel staat in het museum.

Toscane staat bekend om zijn beschilderde houten gebruiken voorwerpen, met name doosjes, kistjes en dienbladen. Ze zijn gemaakt van hout en gips, en vervolgens beschilderd.

De Basilica di Santa Maria Novella is een andere mooie kerk in het centrum. Deze kerk werd gebouwd door de Dominikanen in de periode tussen 1279 en 1357. Ook deze keer is net als de Duomo bekleed met het kenmerkende wit en groen Toscaans marmer.

Overal in de stad vind je de kunst van street-artist Blub. Hij heeft de iconen van de Italiaanse kunst (zoals de Venus van Boticelli, de Mona Lisa van Leonardo da Vinci, de engel van Rafael) voorzien van duikbrillen en ze onder water met luchtbellen afgebeeld. Hij is in 2013 begonnen met dit werk, en in de lopen der jaren verschijnen er steeds meer muurschilderingen. Tegenwoordig kom je ook Stromae, Johnny Depp en Salvador Dali met duikbril tegen op de muren van de straten van Florence. Hier zie je het Meisje van Vermeer in de kenmerkende blauwwitte kleuren van het werk van Blub.

 

Meer Italië

 

Reis verder…