Le Cocquillade: op het terrein van een miljardair

De wandeling begon in Roussillon. We volgden de bordjes en andere aanwijzingen richting het dorpje Gargas. De route bracht ons eerst door de bossen en vervolgens over de rode rotsen ten zuiden van het dorp Roussillon. Na een tijdje stonden we vrij plotseling tussen de wijngaarden.

 

Op zich niets opmerkelijks. Wandelingen hier in het gecultiveerde landschap van de Luberon brengen je voortdurend van bos via lavendelveld naar wijngaard, en omgekeerd of in andere volgorde. Maar in deze wijngaarden stonden de wijnranken keurig in het gelid en waren ze vergezeld van bordjes waarop in drie talen stond aangegeven welke druif in dat perceel stond aangeplant, sinds welk jaar en nog veel meer informatie.
Verder lopend, de route volgend, bleek dat we daadwerkelijk op het terrein van een chique wijngoed waren beland. En na nog een paar minuten bracht de route ons zelfs op de oprijlaan van het château, in omgekeerde richting, richting uitgang. Dure auto’s – het was lunchtijd – reden de oprijlaan op, ons op wandelschoenen tegemoet komend. Pas bij de ingang – wat voor ons de uitgang was – zagen we de borden ter verwelkoming van de gasten van dit château: vijfsterrenhotel Domaine de La Coquillade.

 

Rihs was getroffen door de fantastische ligging van de wijngaarden.

 

Later bij terugkomst thuis zocht ik via internet informatie over het domein. La Coquillade is het domein van de Zwitserse miljardair Andy Rihs. Hij is tevens de eigenaar van de wielrenploeg BMC (waar onder meer Cadel Evans voor rijdt), bezit ook nog een hotel en een paar restaurants in Zwitserland, een voetbalteam, een handbalploeg en wijngaarden in Nieuw-Zeeland. In een interview met een Zwitserse krant lees ik die avond dat Rihs dit domein een paar jaar geleden ontdekte. Het was destijds nog eigendom van Duitsers, maar zij haalden er volgens Rihs niet het maximale uit. De miljardair was getroffen door de fantastische ligging van de wijngaarden, kocht het domein en ging er met de bezem doorheen.
Hij liet het hele complex verbeteren, kwam met een nieuw design en nieuwe marketing, vroeg zijn vriend Werner Wunderli het domein te runnen en haalde Christophe Renaud als chef naar het restaurant. De gekuifde leeuwerik, in het Provencaals Couquihado, werd het symbool voor het domein. En dit alles gebeurde met Zwitsers precisie en streven naar topkwaliteit. En vanzelfsprekend met erg veel geld.

 

Inmiddels vind je hier een vijfsterren-hotel, diverse restaurants waaronder Le Gourmet dat een Michelin-ster heeft vergaard en het wijndomein Aureto met 30 hectare aan druivenaanplant. Er is een breed arsenaal aan druiven te vinden, de meeste daarvan kenmerkend voor deze regio: Mourvedre, Carignan, Syrah, Cinsault, Clairette, Bourboulenc, Marsanne, Rousanne, Grenache noir en Grenache blanc.
Nu ik dit allemaal weet, heb ik besloten nog een keer terug te gaan voor een diner bij het domein én een proeverij in het wijnhuis. Ditmaal gewoon door de toegangspoort.

 

Kijk voor meer informatie op:
www.coquillade.fr
www.aureto.fr

 

Meer Frankrijk
Reisverhaal: Lacoste en zijn illustere inwoners…
Boekrecensie: The Luberon Garden – Alex Dingwall-Main…
Reisverhaal: Een tocht door de Gorge de la Nesque…
Boekrecensie: Caesar’s Vast Ghost – Lawrence Durrell…
Reisverhaal: Reisverhaal: De rode rotsen van Roussillon…

 

Reis verder…