Albanië, het ruige noorden

Gastblog door Dewi van de Weerd, Nederlands ambassadeur in Albanië

 

Albanië is met zijn 2,8 miljoen inwoners niet dichtbevolkt. Maar Tirana, de vrolijke mediterraan aandoende hoofdstad vol terrasjes, palmen en olijfbomen huisvest zo een miljoen mensen. Hoe anders is het noorden van het land, waar we in augustus de koelte van de bergen opzoeken.

 

De Albanese alpen wordt het gebied rond de valleien van Theth en Valbona wel genoemd. Ernaartoe leidt onze routeplanner ons over de kortste weg, die niet geasfalteerd is en meer geschikt blijkt voor een kudde geiten. We krijgen panne en nemen voor een paar dagen afscheid van onze oude Volvo, die met een lekke olietank wordt afgevoerd. Hij had ons toch niet naar onze eindbestemming Theth kunnen brengen, want alleen 4 wheel drives kunnen de slechte weg over de bergpas aan. In een klassieke jeep met meer passagiers en bagage dan voorzien, rijdt de sympathieke maar nogal speelse chauffeur ons hobbelend de vallei in.

 

De diepe vallei is alleen in de zomer te bereiken, in de winter is hij vijf maanden afgesloten door een dikke laag sneeuw. Er wonen dan slechts twintig families. Een prachtig kerkje vormt het centrale punt. Verspreid over de vallei staan grote boerenhuizen, waarvan een aantal is omgebouwd tot hotelletjes. Tot mijn verbazing is het onze splinternieuw. Eigenaar Pavlin vertelt dat hij, z’n vrouw en broer twee jaar geleden net genoeg gespaard hadden om een restaurant te beginnen. En inderdaad, hij kookt fantastisch en serveert ons forel met tomaten en pruimen. Maar hun huis brandde helemaal af door een vonk van een elektriciteitspaal. Gasten hielpen met crowdfunding en hun prachtige, in traditionele stijl gebouwde hotel is een bloeiende onderneming. Pavlin is een rustige man die er uitziet als een berggids. Je zou niet verwachten dat hij meedeed aan de Albanese Big Brother TV show, maar dat deed hij dan ook vooral om reclame te maken voor zijn vallei. Hij is nu een lokale beroemdheid.

 

De twee broers werden in de communistische tijd geboren in het kerkje dat in die periode fungeerde als ziekenhuis. Godsdienst was immers verboden. Inmiddels niet meer en veel andere tradities zijn na die traumatische periode ook weer terug. Zo is de andere, even sympathieke broer, onlangs getrouwd. Het is een gearrangeerd huwelijk door zijn oom. Zijn jongere bruid verwacht inmiddels een baby’tje, maar woont nog bij haar ouders. Als parkwachter is hij immers altijd onderweg. Hij vertelt graag over zijn natuurreservaat en zit vol spannende verhalen over wolven en beren.

 

De volgende dag besluiten we zelf op sporenonderzoek te gaan. We bezoeken eerst de Kulla, een toren waar families die slachtoffer waren van bloedwraak zich konden verschuilen. De waterval een eind verderop de vallei in is ijzig koud. We lopen door en komen middenin een enorme schaapskudde terecht die haastig ergens naar op weg lijkt. Minutenlang lopen we tussen de schapen, het is een therapeutisch gevoel.

 

‘s Avonds aan tafel zijn alle andere gasten terug van even prachtige wandeltochten. De mooiste is de tocht over de pas naar Valbona, acht uur lopen. Die doen we een volgende keer.

 

Reis verder…