En toen was er Benablón…

“Ik ben ervan overtuigd dat de geest permanent geschonden kan worden door de gewoonte aandacht te besteden aan triviale zaken, zodat al onze gedachten gekleurd worden door trivialiteit.”
– Henry David Thoreau –

 

Als ik me te vaak druk ga maken over dingen die ik eigenlijk helemaal niet belangrijk vind, is het weer hard nodig een reisje te maken. Ik vertrek naar Murcia met een oude vriend om een andere oude vriend op te zoeken die we allebei al 22 jaar niet hebben gezien. Na dit weerzien zitten we op zijn aanraden een paar dagen later in de bus op weg naar het heilige stadje Caravaca de la Cruz. Op het busstation worden we opgewacht door Carmen. Ze rijdt ons de stad uit de natuur in en stopt bij het pittoreske El Molino del Rio, een tot hotel omgebouwde oude watermolen aan het riviertje de Argos in het gehucht Benablón. Daar worden we hartverwarmend verwelkomd met koud zelfgebrouwen bier en een vijfgangenlunch met een fles lokale witte wijn. “Misschien zijn we onderweg wel doodgegaan,” zeg ik tegen mijn reisgenoot, “en zitten we nu in de hemel.” Onder het terras hoor ik de Argos stromen. Tot grote vreugde van mijn vriend vliegt er een wielewaal rond.

 

Ik wandel langs de Argos. Gisteren hebben we met zijn tweeën de linkeroever gevolgd; vandaag ben ik alleen en volg ik de andere kant. Groene kikkers springen opzij en verdwijnen onder de waterplanten. Het pad is al lange tijd niet bewandeld. Ik gebruik een tot wandelstok gemaakte tak om de distels om te buigen en het meterhoge gras opzij te slaan. Gisteren brak er, nadat we net van onze wandeltocht waren teruggekeerd, een heftig onweer los. Door de regen staat de hele vallei nu vol wilde bloemen. Ik daal naar beneden, langs leistenen rotsen. Aan de voet liggen duizenden scherven vol fossielen. Oeroude naaldbomen markeren het pad dat soms zo dicht is gegroeid dat ik mijn benen openhaal aan venijnige doorns. Dan kom ik op een open stuk waar ik gisteren ook al liep. Maar vandaag staat het vol met bloemen die er gisteren nog niet waren. Terwijl ik ze voorzichtig opzij duw om het pad te vinden, hoor ik stenen vallen van de steile berghellingen aan de andere kant van de rivier. Ik kijk omhoog en zie twee geschrokken berggeiten voor me op de vlucht slaan. Het mannetje met zijn prachtige gewei springt behendig van richeltje naar richeltje tot hij boven is en uit mijn gezichtsveld verdwijnt. Het vrouwtje blijft stokstijf staan en gaat op in de berg. Als ik haar uit het oog verlies, zal ik haar niet meer kunnen onderscheiden. Onze blikken haken in elkaar totdat ze begrijpt dat ze niets van me heeft te vrezen en zich met een paar ferme sprongen uit de voeten maakt.

 

“Aan welke triviale zaken verdeed ik mijn tijd ook alweer?” schiet het even door mijn hoofd.

 

Ik wandel verder. Af en toe vliegt er een boze eend uit het water of klinkt het klungelige gefladder van een verstoorde duif als ik een boom passeer. Het pad is volgelopen met water. Ik waad er tot mijn knieën doorheen om het verder te kunnen volgen op het droge. Aan de ene kant rijzen de leistenen rotsen op, aan de andere kant hoge rietkragen. Er plonst iets groots in het water. Een schildpad? (Die zagen we gisteren ook.) Aan de voet van de berghelling waar de geiten zijn verdwenen, steekt een schuine platte rots omhoog. Vandaar moet er een mooi uitzicht zijn op de bloemenweide, de lager gelegen rivier die daar een bocht maakt en de leistenen formaties aan de overkant. Daar klim ik naar toe, maar niet zonder heel hard onderuit te gaan en mijn elleboog en stuitje flink te bezeren. “Aan welke triviale zaken verdeed ik mijn tijd ook alweer?” schiet het even door mijn hoofd als ik eenmaal ben aangekomen op de platte rots en mijn wonden lik. Ik ben het al bijna vergeten. Ik hoor niets anders dan het gekabbel van de Argos, het gekwaak van de kikkers, het fluiten van de vogels en het ruisen van bladeren in de wind. Ik ga liggen en zie naast mijn hoofd op ooghoogte een vetplantje uit de rots groeien.

 

Meer weten over El Molino del Rio? Bezoek hun website!

 

Meer Spanje
Reisverhaal: Frigiliana’s verleden bewaard…
Reisverhaal: De wijnen van de Axarquia…
Reisverhaal: De illegale huizen van Andalusië…
Boekrecensie: The new Spaniards…
Reisverhaal: De Ruta Gaviarra van Cómpeta…
Reisverhaal: El Acebuchal: het dorp met de geesten…
Reisverhaal: De jamon van Trevélez…
Reisverhaal: Yegen, eiland in een woestijn…

 

Reis verder…